روزي كه ما دوباره براي كبوترهايمان دانه بريزيم...

 

روزي ما دوباره كبوترهايمان را پيدا خواهيم كرد                                    

ومهرباني دست زيبايي را خواهد گرفت.
روزي كه كمترين سرود، بوسه است
و هر انسان براي هر انسان، برادري است.
روزي كه ديگر درهاي خانه شان را نمي بندند                                             

قفل، افسانه اي ست
و قلب، براي زندگي بس است.
روزي كه معناي هر سخن دوست داشتن است            

 تا تو به خاطر آخرين حرف دنبال سخن نگردي                                    

تا من به خاطر آخرين شعر رنج جستجوي قافيه نبرم.
روزي كه هر لب ترانه اي ست
تا كمترين سرود، بوسه باشد.
روزي كه تو بيايي، براي هميشه بيايي
ومهرباني با زيبايي يكسان شود.
روزي كه ما دوباره براي كبوترهايمان دانه بريزيم...
و من آنروز را انتظار مي كشم
 حتّي روزي كه ديگر نباشم...